Aangezien de overactiviteit van de mestcellen bij elke patiënt uniek is en er geen enkele MCAS-patiënt gelijk is zal de therapie altijd individueel moeten worden toegepast. Het is bij de behandeling van MCAS van belang om eerst te zorgen dat de patiënt uit de opvlamming komt en de volgende stap is de onderliggende oorzaken behandelen. Eerst de takken behandelen en daarna de wortels.
Er zijn drie speerpunten van belang;
- het overprikkelde zenuwstelsel behandelen (er kan gebruik worden gemaakt van verschillende methoden afhankelijk van de oorzaken en gezondheidsklachten) Zie voor de Ken Wave methode onderaan deze pagina.
- de triggers signaleren en aanpakken. Histamine lage voeding is daarin een zeer belangrijke stap. Eventuele ondersteuning van medicatie om uit de opvlamming te komen en de mestcellen te kalmeren, de kwaliteit van leven te verbeteren.
- de onderliggende oorzaken behandelen.
De triggers in kaart brengen is een essentiële stap en deze zoveel mogelijk vermijden en aanpassingen zoeken.
Vervolgens op zoek gaan naar kennis rondom MCAS zodat je weet wat MCAS inhoudt en wat de verschijnselen zijn en deze herkennen.
Een voeding- en leefstijldagboek bijhouden om te kijken wat de triggers zijn.
Medicamenteuze therapie moet op voorschrift van de arts plaatsvinden waarbij de medicatie stap voor stap moet worden uitgeprobeerd om te kijken wat de resultaten zijn. Een deel van de MCAS-patiënten kan met een goed aangepaste medicatie redelijk symptoomvrij zijn. Een eenduidig medicatiebeleid is bij MCAS nog niet mogelijk omdat er nog veel wetenschappelijke studies plaatsvinden en de ziekte zeer complex om te behandelen is. De medicatie moet een voor een worden uitgeprobeerd anders weet je niet meer wat reageert en wat mogelijk een trigger is. Vulstoffen van medicijnen kunnen tevens een trigger zijn. De medicatie bij MCAS zijn symptoombestrijders, tot op heden is er geen geneesmiddel voor MCAS.
Doordat de onderliggende oorzaken van MCAS verschillend zijn is het van belang om binnen de behandeling op zoek te gaan naar deze oorzaken en deze te behandelen. Het overprikkeld zenuwstelsel stabiliseren is uiteindelijk de meest essentiële stap bij MCAS. Om dit te bereiken is het van belang om eerst de patiënt uit de opvlamming te helpen met behulp van medicatie, voedingsadviezen, triggers opsporen, ontstekingen kalmeren, orgaanfuncties herstellen en veel facetten meer afhankelijk van de conditie en symptomen.

De standaard reguliere basistherapie van MCAS heeft tot doel de mestcelactiviteit te verminderen en het effect van de meest voorkomende mestcelmediatoren, onder meer histamine, te verzwakken. Daarnaast is het belangrijk om rekening te houden met de bijwerkingen van de medicatie. Alle medicijnen hebben bijwerkingen en vaak is het een afweging of het medicijn voldoende verlichting van de MCAS verschijnselen geeft of dat er gezocht moet worden naar andere behandelmethoden. Verder moet er rekening worden gehouden met de vulstoffen en additieven in medicijnen waar veel MCAS patiënten op kunnen reageren. Uitproberen van verschillende medicatie, met dezelfde werkzame stof, maar een andere samenstelling van vulstoffen is vaak nodig totdat er een preparaat wordt verdragen door de patiënt. Dit vergt veel tijd en geduld voor de patiënt en arts.
De behandeling van de ziekte zal altijd individueel moeten worden aangepast omdat het medisch niet altijd mogelijk is te voorspellen welke combinatie van medicijnen tot het beste resultaat zal lijden. De persoon zeer individuele symptomen heeft en de behandeling daarop gericht zal zijn. Langdurig en veel uitproberen en voorzichtig invoeren zijn belangrijke stappen daarin. Veel patiënten zullen samen met de gespecialiseerde arts, stap voor stap de medicatie gaan opbouwen en uitproberen. Het is heel belangrijk dat dit goed worden begeleidt door de arts want een heftige reactie op een medicijn moet direct worden gemeld.
Daarbij is het van belang dat de patiënt een dagboekje bijhoudt en reacties noteert. De complexiteit van de ziekte maakt de behandeling zeer complex en veel omvattend. Verschillende therapeutische opties in verschillende doses zullen een voor een worden voorgeschreven. Totdat ze de juiste combinatie van medicijnen hebben gevonden die bij de specifieke symptomen passen. Geduld hebben is daarbij van belang voor de arts en de patiënt.
De basistherapie voor MCAS
De standaard reguliere basistherapie van MCAS heeft tot doel de mestcelactiviteit en het effect van de meest voorkomende mestcelmediatoren, met name histamine, te verzwakken. Daarbij is het van belang om je te realiseren dat het niet het histamine niveau verlaagt alleen de receptoren blokkeert. Voeding en leefstijlaanpassingen zijn daarom van essentieel belang om naast de eventuele medicatietherapie toe te passen.
Afhankelijk van de MCAS- symptomen wordt gekozen voor de volgende medicamenteuze behandeling.

Antihistaminica:
deze kunnen plaatselijk en oraal worden gebruikt om de symptomen te verminderen. Daarbij opgemerkt dat antihistaminica symptoombestrijders zijn en geen geneesmiddelen bij MCAS. Het is van essentieel belang om per individu op zoek te gaan naar de onderliggende oorzaken van MCAS.
- Histamine 1-blokkers bijvoorbeeld cetirizine hydrochloride of fexofenadine voor het blokkeren van de histamine-H1 receptor.
- Histamine 2-blokkers bijvoorbeeld ranitidine, of famotidine (veilig bij zwangerschap) voor het blokkeren van histamine-H2 receptor.
Anti-histamina zijn meestal de eerste keuze bij MCAS. Daarbij is het belangrijk dat een voor een de medicatie moet worden uitgeprobeerd dus eerst een H1 blokker en wanneer de juiste is gevonden en ook een H2 blokker nodig is deze als volgende stap uit te proberen. Antihistamine lossen het histamine probleem niet op, ze blokkeren de histaminereceptoren van de cellen maar ze breken histamine niet af. Voor het beste resultaat moet je dus ook je histamine inname verminderen zoals de voeding, leefstijlfactoren en andere triggers aanpakken.
Antihistaminica is een groep van medicijnen die de histamine-1-receptor blokkeren en zo het vrijkomen van de allergische weefselstof histamine uit bepaalde weefselcellen waarin histamine ligt opgeslagen (mestcellen), tegengaan. H1-Antihistaminica voorkomen of verlichten de symptomen veroorzaakt door histamine. Ze blokkeren de werking van histamine, zodat bepaalde symptomen verminderen, zoals zwelling van de neus- en oogslijmvliezen, lopneus, niezen, jeuk en huiduitslag en in beperkte mate allergische astma.
Naast de H1 receptor blokker bestaan er ook H2 receptorblokkers. Zij kunnen net als de H1 blokkers de symptomen van verhoogde mestcelactiviteit verminderen. Antihistaminica kunnen echter nooit voor 100% alle symptomen onderdrukken omdat histamine niet de enige allergische stof is die vrijkomt bij een mestcelhyperactiviteit.
Mestcelstabilisatoren bijvoorbeeld ketotifen (tevens een H1 blokker) en nalcrom (cromoglicinezuur). Ketotifen heeft effect op het gehele lichaam en nalcrom heeft hoofdzakelijk effect op het maagdarmstelsel.
Bij nalcrom is de drank aan te bevelen omdat deze zonder additieven is. Nalcrom poeder geeft vaak maag- en darmklachten door het hoge suikerpercentage. Nalcrom is veilig bij zwangerschap.
Mestcelstabilisatoren remmen de afgifte van stoffen (histamine) door de mestcellen. Verminderen overgevoeligheid van de luchtweg en blokkeren de vroege en late response op allergenen. Ze kunnen profylactisch worden toegediend en wanneer de symptomen al zijn opgetreden. Cromoglicine is verkrijgbaar in verschillende vormen zoals een neusspray, oogdruppels of tabletten. Het is wederom uitproberen en verschillende per patiënt hoe de reacties op deze medicatie is.
Leukotriënen receptor blokkers bijvoorbeeld montelukast. Nadat mestcellen zijn geactiveerd gaan zij leukotriënen produceren. Ongeremde productie of overproductie van leukotrieën leidt tot allergische reacties, benauwdheid, slijmvorming in de wand van de bronchiën. Leukotriënen antagonisten blokkeren de expressie van de Leukotriënen. Ze zijn onder meer voor de behandeling van ademhalingsproblemen en slijmvorming.
Proton pompremmers bij maagzuurbranden bijvoorbeeld omeprazol, esomeprazol of pantprazol.
Bij anafylactische shock kan een epinephrine (adrenaline) injectie, de zogenaamde Epipen levensreddend zijn. Door onder andere histamine kunnen de bloedvaten sterk verwijden.
Receptoren
Receptoren werken volgens een sleutel-slotmodel dat wil zeggen dat op één receptor in principe slechts een stof kan binden. Na binding wordt de receptor geactiveerd en ontstaat er een respons.
Histamine receptoren
Histamine komt in grote hoeveelheden voor in de hersenen waar het als neurotransmitter fungeert. Tevens is er een grote hoeveelheid in de longen. Histamine reguleert onder andere de slaapprocessen. Wanneer histamine in het lichaam uit balans is zijn er vaak slaapproblemen als symptoom.
Histamine werkt in het lichaam op vier receptoren (H1-H2-H3-H 4).
Histamine receptoren verklaren het effect van histamine
De functie van histamine in een bepaald deel van het lichaam hangt af van de receptor waaraan het zich bindt. Verschillende histaminereceptoren worden in verschillende delen van het lichaam aangetroffen.
H 1 – receptoren: in gladde spieren, endotheelcellen die de bloedvaten bekleden, centraal zenuwstelsel en mestcellen. Activering van H1 receptoren veroorzaakt: allergische symptomen zoals jeuk, zwelling, vasodilatatie, loopneus en huidreacties. Astmareacties
H2 receptoren: wanneer deze in de maag activeert komt er maagzuur vrij. Ze worden aangetroffen in het darmkanaal en de wanden van de bloedvaten in de hartspieren. In het hart regelen H2 -receptoren het hartritme.
H3 receptoren: het centrale en perifere zenuwstelsel bevatten H3 receptoren. Deze hebben invloed op de hersenfunctie, afgifte van onder meer serotonine. Histamine werkt in de hersenen als een neurotransmitter het zorgt voor het wakker worden in de ochtend en alertheid. Vandaar bij een te hoge histamine spiegel slapeloosheidsklachten.
H4 receptoren vormen de kern van de ontstekingsreactie. Ze worden aangetroffen in beenmerg, basofielen (soort witte bloedcellen), de thymus, de dunne darm, milt, dikke darm en mestcellen.
In de darmen zijn drie soorten receptoren H1, H2 en H4. Mensen met IBS en voedselintoleranties hebben vaak hogere waarden H1 en H2 receptoren in de darmen dat verklaard de buikklachten. Alle vier histaminereceptoren worden in het hart aangetroffen, maar de H1 en H2-receptoren zijn de belangrijkste die betrokken zijn bij contractie en hartslag.
Voedingssupplementen
Alle voedingssupplementen moeten uitgeprobeerd worden en afgestemd op de individuele persoon. Bij alle middelen moet men rekening houden met mestcelreacties. Dit zelfde geldt voor homeopathische middelen, Chinese kruiden en Ayurvedische kruiden. Het is in verband met de wetgeving niet mogelijk om voorbeelden van voedingssupplementen te noemen. Wanneer je in een testfase van medicatie uitproberen bent moeten er geen nieuwe supplementen tegelijk worden uitgeprobeerd want anders kan je niet objectief de werking van het middel zien. Bij het voorschrijven van deze middelen zal er altijd rekening moeten worden gehouden met het gegeven dat het lichaam het kan zien als een trigger en zeer heftige reacties kan vertonen zelfs bij een zeer lage dosering. Bij reacties moet er direct gestopt worden of de dosis direct verlagen en wanneer er weer reacties zijn direct stoppen om een opvlamming te voorkomen.
Met korting supplementen bestellen https://www.derooderoos.nl/
Bij De Roode Roos kunt u alleen bestellen als u bent ingeschreven bij één van de aangesloten (patiënten)verenigingen of een voorschrift heeft van een arts of therapeut (voorschrijver). U wordt bij het aanmaken van uw account dan ook gevraagd om een bewijs van inschrijving bij een (patiënten)vereniging of om een voorschrift(kopie van het advies, of van de factuur van uw voorschrijver) van een arts of therapeut. Dit heeft ermee te maken dat zij de rol van de zorgprofessional erg belangrijk vinden vanuit screeningoogpunt: interacties met medicijnen, met andere supplementen of met een aandoening. Als leden van de belangengroep MCAS Nederland en van deze facebookgroep Help, mijn mestcellen zijn van slag! bij de Roode Roos (met korting) willen bestellen, zijn er drie mogelijkheden:
- Zij zijn onder behandeling van een zorgprofessional hun voorschrijver/adviseur à zij kunnen bestellen bij De Roode Roos
- Zij hebben een andere voorschrijver (die bij de Roode Roos bekend is) die supplementen aan hen adviseert à zij kunnen bestellen bij De Roode Roos
- Zij nemen contact op met de interne therapeut van de Roode Roos, Wouter de Jong , die een korte screening doet (zijn geen kosten aan verbonden; bij voorkeur op maandag) en hen adviseert à zij kunnen dan bestellen bij De Roode Roos.
‘Stap voor stap een supplement of medicijn voorschrijven en stap voor stap opbouwen is van essentieel belang bij MCAS.
Elke verandering bij een MCAS patiënt kan een positief of negatief effect hebben. Wanneer je meer dan één verandering tegelijkertijd aanbrengt en je wordt beter of slechter, heb je geen idee welke verandering tot het waargenomen resultaat heeft geleid.’ (dr Afrin)
Verantwoordelijkheid specialist mbt medicatie voorschrijven
De specialist/ arts heeft de verantwoordelijkheid om goede informatie te geven over het gebruik van het medicijn, de mogelijke bijwerkingen en hoe te handelen bij bijwerkingen.
De apotheker is de verstrekker van de medicatie en geeft tevens informatie over het medicijn.
Wat is nu de verantwoordelijkheid van de specialist in geval er bijwerkingen zijn op de medicatie?
De specialist is verantwoordelijk voor het begeleiden van bijwerkingen van medicatie die hij/zij heeft voorgeschreven totdat de patiënt is terugverwezen naar de huisarts.
Dit is heel belangrijk, dus bij bijwerkingen moet je naar de voorschrijvende arts en niet naar de apotheek of huisarts gaan.
Bij MCAS is Veiligheid en Vertrouwen één van de basis aspecten binnen een arts en patiënt relatie.
Daarnaast kunnen bepaalde bijwerkingen zo heftig zijn en lang aanhouden wanneer je niet op tijd ingrijpt dat je je juist zieker gaat voelen en dat is niet het doel van de behandeling.

Dieet
Op dit moment zijn er vanuit de reguliere geneeskunde gezien weinig evidence-based dieetinterventiestudies. Dit weerhoudt de mensen niet om veranderingen in het dieet aan te brengen en uit te proberen of dit de klachten verlicht. Velen melden succes. Bij het toepassen van een dieet is het bijhouden van een leefstijl- en voedingsdagboek van belang om te beoordelen welke voedingsmiddelen reacties geven en wat andere triggers kunnen zijn. Dit te doen onder begeleiding van een diëtist of therapeut die gespecialiseerd is in MCAS.
Diëten die kunnen worden geadviseerd zijn:
- Een histamine beperkt dieet; een zeer belangrijke stap
- Een laag FODMAP-dieet; de effecten zijn heel wisselend
- Voedselintoleranties aanpakken en de voeding vermijden waar reacties op zijn, denk aan glutenovergevoeligheid, lactose en velen meer afhankelijk van de intoleranties.
Daarnaast is het belangrijk om de andere triggers van MCAS in kaart te brengen en mee aan de slag te gaan.
Er zijn naast de reguliere geneeskunde binnen de behandeling van MCAS natuurlijke behandelopties en therapieën mogelijk.
Een gespecialiseerde MCAS diëtist kan daarbij ondersteuning bieden.
Complementaire behandelingen

Er zijn verschillende complementaire behandelingen. Hierbij denkend aan homeopathie, natuurgeneeskunde, acupunctuur, kleurenpunctuur, functionele geneeskunde, bioresonantie, colonhydrotherapie vele andere behandelmogelijkheden. Binnen de complementaire therapie is het uitgangspunt op zoek gaan naar de onderliggende oorzaken die MCAS hebben veroorzaakt. Vervolgens het behandelen van de onderliggende systemen wat een hele puzzel is. Daarbij is het van belang om bovenstaande informatie te hanteren, geen meerdere nieuwe supplementen maar de stappen één voor één te doen.
Belangrijke aspecten worden daarin behandeld en onderzocht:
Dysbiose in darmmicrobioom, vitaminen- en mineralen tekorten en disbalans, intoleranties of allergieën, darmpermeabiliteit, hormonale disbalans, ontstekingen en ontgiftingsproblematiek, parasieten en schimmels, histamine metabolisme, verhoogde sympathische activatie en stressregulatie.
Het is per MCAS patiënt verschillend wat de onderliggende oorzaken van MCAS zijn en hoe deze moeten worden behandeld. Alleen met symptoombestrijding kan MCAS niet worden behandeld. Het is een brandalarm kapot maken zonder te kijken waar de brand is.
Het zenuwstelsel behandelen
NeuroPhysics Therapy
Ken Ware NeuroPhysics Therapy (NPT) is een unieke behandelmethode die gebruikmaakt van lichte en gecontroleerde oefeningen om het natuurlijke herstel van het lichaam te stimuleren. In plaats van te focussen op specifieke klachten of lichaamsdelen, richten we ons op het gehele lichaamssysteem. Deze therapie werkt op zowel fysiek, psychologisch als emotioneel niveau.
NPT is al tientallen jaren een bewezen methode om de manier waarop het zenuwstelsel informatie verwerkt te doorbreken en te verbeteren. Dit helpt om nieuwe, gewenste gedrags- en bewegingspatronen te ontwikkelen. Ken Ware NeuroPhysics Therapy is een holistische therapie die erop gericht is om zelfhelende processen in het lichaam te activeren. De eerste fase van het programma is extreem zacht, waarbij deelnemers lichte en gecontroleerde oefeningen uitvoeren. Wanneer beperkingen in het brein-lichaam systeem verbeteren, neemt de intensiteit van oefeningen toe naarmate het programma vordert. Ken Ware NeuroPhysics Therapy behaalt consistente resultaten met verschillende milde en complexe ziektes, blessures en aandoeningen.
Hoe werkt het?
Ons zenuwstelsel bepaalt hoe we ons voelen, bewegen en herstellen. Bepaalde situaties kunnen dit systeem ontregelen, wat kan leiden tot lichamelijke en emotionele klachten. NeuroPhysics Therapy helpt om het zenuwstelsel weer in balans te brengen. Zie voor verdere informatie de site.
In Nederland zijn er twee locaties waar deze methode wordt gegeven in Raalte en in Utrecht.
https://www.nptsalland.nl/werkwijze
https://www.nptsalland.nl/contact
